Column: "Lekkende (traan)buis"

Op radioaalsmeer.nl verschijnt iedere zondag een nieuwe column geschreven door en voor een Aalsmeerder of Kudelstaarter. Deze week Mandy van der Zwaard. Haar zesde column is getiteld: “Lekkende (traan)buis“.

Mocht je door Kudelstaart rijden (bij de olifanten rechtsaf!) en je ruikt een vreemde lucht dan kán het zomaar zijn dat het bij ons huis vandaan komt. Al maanden kamperen wij in ons eigen huis en is de keuken multifunctioneel ingezet als badkamer. Zonder bad en zonder douche, dus… Daar heb ik al menig keer een traantje om laten vallen.

Inmiddels is het januari en Kudelstaart geniet van de sneeuw. De social media van InKudelstaart puilt uit van de ingezonden foto’s. Sneeuwpoppen, kinderen of huisdieren in het witte goedje, maar ook prachtige natuurplaatjes. Ja, ja, ons Kudelstaart schittert als een fotomodel in Hollands Glorie. Dit luxe magazine is natuurlijk níets vergeleken bij ons eigen huis-aan-huisblad, maar dat spreekt voor zich.

Vandaag is het model trouwens niet echt fotogeniek. Het dooit een beetje en de straten liggen vol met bruine smurrie waar je vies en kletsnat van wordt. Toch heeft de sneeuw mijn winter gered. Ik heb ervan genoten! Heel veel foto’s gemaakt maar vooral genoten van het uitzicht en zelfs ‘s morgens om 7.00 uur de auto ijs-en sneeuwvrij maken deed ik zingend. Ik werd er echt heel blij van. En dat was nodig. Broodnodig.

Al sinds oktober kampen we met een lekkage. Het euvel – lekkende buizen in de badkamer vloer – was niet eenvoudig op te sporen. Het resultaat is om te janken zoals je  ziet op de foto. Schimmels in huis, nattigheid en almaar geen oplossing. Twee keer loodgieter, twee keer tranen in mijn ogen van het geld dat we moesten betalen.

Huilen lucht op en geeft ruimte voor opluchting, lees ik op de website over verdriet. Die opluchting voel ik nog niet zo, moet ik eerlijk zeggen. Toen de verzekering eindelijk in actie kwam had ik al diverse keren mijn traanbuis doorgespoeld.

En beste lezer, ik weet het: een lekkage die ook nog eens wordt vergoed door de verzekering is een luxeprobleem. Zeker als je het afzet tegen alles wat er misgaat in de wereld. Oorlogen, drones, vervuild drinkwater, mannen met te veel macht. Daar helpt geen loodgieter tegen, en ook geen verzekering.

En terwijl in Kudelstaart de prachtige laag sneeuw verandert in bruine smurrie en wij thuis zonder badkamer zitten, huil ik soms intens. Om buizen, om geld, om onmacht.

Dus mocht je door Kudelstaart rijden en je ruikt die vreemde lucht, dan kán het zomaar zijn dat die niet alleen bij ons huis vandaan komt. Soms ruikt onmacht nu eenmaal sterker dan een lekkende (traan)buis.

Mandy van der Zwaard (1970) is niet alleen vrouw van Jos, maar ook moeder van drie, schoonmoeder en oma van een. Ze is Doopsgezind van aard, organiseert regelmatig evenementen en heeft een eigen bedrijf als uitgeefster en grafisch vormgever.  Zo is bijvoorbeeld ‘ InKudelstaart ‘, het huis-aan-huisglossy van Kudelstaart uit haar koker. Maar haar grootste liefde is schrijven.  “Schrijven is voor mij overleven. En al is mijn pen soms scherp, het is nooit gemeen bedoelt en ik denk dat de wereld dat goed kan gebruiken. Ik ben voor menselijkheid, vraag me altijd af ‘waarom?’ en overgooi dat met een vleugje gekscherendheid.”

Foto: eigen foto Mandy van der Zwaard

Gepubliceerd: 11 januari 2026 om 9:00 uur, geschreven door de redactie