Column: 'Onfatsoen regeert'

Op radioaalsmeer.nl verschijnt iedere zondag een nieuwe column geschreven door en voor een Aalsmeerder of Kudelstaarter. Deze week de 95e column van Ernst de Jong: ‘Onfatsoen regeert’.

Je kunt tegenwoordig geen krant meer openslaan, geen website aanklikken of daar is hij weer: de man die ooit de niet bepaald presidentiële woorden sprak “Grab ’em by the pussy.” Dat is inmiddels jaren geleden. Destijds vond ik daar wat van, zoals zovelen. Maar zelfs met een gezonde dosis cynisme had ik toen niet kunnen bevroeden wat deze man ons allemaal nog zou voorschotelen.

Want de oogst is inmiddels indrukwekkend. Rechters die uitspraken doen die hem niet bevallen? Die worden weggezet als partijdig. De voorzitter van de Federal Reserve, Jerome Powell, die het waagt onafhankelijk monetair beleid te voeren? Strafrechtelijk onderzoek dreigt. Een voormalig FBI-directeur, James Comey, wordt opnieuw tegen het licht gehouden omdat hij ooit simpelweg zijn werk deed. En dan hebben we het nog niet eens over het idee om de Venezolaanse president te kidnappen — een plan dat eerder thuishoort in een nieuwe spannende James Bond film dan in serieuze diplomatie. Daarbovenop is er het ongemakkelijke zwijgen rond de Epstein-files. Of beter gezegd: het selectief publiceren ervan. “Transparantie is prachtig, zolang het mij maar niet raakt.” De lijst aan voorbeelden is inmiddels zo lang dat deze column tekortschiet om ze allemaal te benoemen. Misschien is dát wel het probleem: het onvoorstelbare is genormaliseerd. Onfatsoen is geen incident meer, het is beleid.

Dan stapt de Verenigde Staten ook nog eens uit diverse VN-organisaties. Er wordt schande van gesproken — terecht. Maar laten we eerlijk zijn: de VN zelf zou ook niet misstaan bij een frisse reorganisatie. Meer en meer lijkt de VN een instituut waar carrièrejagers dossiers verschuiven van links naar rechts en “vice versa”. Wil de organisatie de komende jaren weer relevant zijn, dan is een kritische blik naar binnen onvermijdelijk. Je kunt niet alleen moreel leiderschap claimen als de eigen bureaucratie structureel vastloopt.

En dan Groenland. Confisqueren is hopelijk geen serieuze optie, maar de vraag blijft: had Denemarken — en daarna de NAVO — niet al veel eerder moeten handelen om dit strategische gebied te beschermen? Niet alleen tegen de VS, maar ook tegen China en Rusland, waar leiders rondlopen die moreel gezien geen haar beter zijn. Het lijkt soms een generatieprobleem: oude mannen die de wereld besturen alsof het een potje Risk is dat al decennia onafgemaakt op tafel ligt.

Kijken we naar ons eigen kikkerlandje, dan zien we een mildere maar herkenbare variant. In formaties sluiten partijen elkaar uit. Niet zozeer vanwege inhoud of landsbelang — hoe vaak dat ook wordt beweerd — maar om de eigen achterban tevreden te houden, met één oog strak gericht op de volgende verkiezingen. Besturen als permanente campagne.

En toch — hier wordt het ongemakkelijk — zit er een andere kant aan dit verhaal. Barack Obama zei ooit in een interview dat hij zeker tien mensen in zijn staf had die meesterlijk waren in het benoemen van problemen. Maar dat er opvallend weinig mensen waren die met oplossingen kwamen.

Op dit punt wil ik, tegen mijn eigen reflex in, een lans breken voor de huidige president van de Verenigde Staten. Slechts een jaar aan de macht, en hoe onfatsoenlijk, ondemocratisch of machtsgeil hij door velen ook wordt gevonden: als hij een probleem ziet, benoemt hij het. En hij komt met een oplossing die voor hém acceptabel is. De snelheid waarmee hij in twaalf maanden heeft gehandeld — nationaal én internationaal — is, los van of je het ermee eens bent, ronduit onnavolgbaar.

Misschien is dat wel de paradox van deze tijd. Onfatsoen regeert, en ambtelijke besluiteloosheid lijken verdreven. En ergens tussen complotten, VN-vergaderingen en wereldleiders met te veel ego zit een ongemakkelijke waarheid: problemen verdwijnen niet door ze netjes te formuleren. Soms worden ze gewoon opgelost. Lomp. Hard. Oneerlijk. En met open vizier.

Of we dat beschaving noemen? Dat is dan weer een heel andere column.

Ernst de Jong

Ernst de Jong

Ernst de Jong is een 60-jarige geboren Amsterdammer die sinds 2006 in Nieuw Oosteinde woont. Hij werkte 28 jaar als handelaar in grondstoffen, maar timmert tegenwoordig als zelfstandig ondernemer aan de weg. Naast diverse opdrachten als Consultant en Interim Manager, verkoopt hij bestaand hout, uit Oost-Europa in de Benelux. Dit hout wordt weer gebruikt in het interieur of er worden weer meubels van gemaakt. Schrijven vindt hij leuk, vandaar dat hij zich aansloot bij de redactie van Radio Aalsmeer en nu als columnist. 

Foto: Verenigde Naties (Pixabay)

Gepubliceerd: 18 januari 2026 om 9:00 uur, geschreven door Elbert Huijts