Column: Volgeladen frustratie (maar wel duurzaam)

Op radioaalsmeer.nl verschijnt iedere zondag een nieuwe column geschreven door en voor een Aalsmeerder of Kudelstaarter. Deze week de ‘vaste inval columnist’ E.H. Van der Plas met zijn vijfde column getiteld: ‘Volgeladen frustratie (maar wel duurzaam)’.

Sinds kort rijd ik hybride. Een bewuste keuze, want ik wilde toch eens af van dat ouderwetse ritje naar het tankstation waarbij je jezelf afvraagt of je deze week nou wel of niet weer een tientje extra kwijt bent. Elektrisch – of in mijn geval half elektrisch – leek de logische stap. Beter voor het milieu, stiller, schoner en volgens de folders bij de dealer ook vriendelijker voor je portemonnee.

Maar er was nog een praktische reden: er moet af en toe een caravan mee. En hoe aantrekkelijk volledig elektrisch ook klinkt, iedere honderd kilometer moeten laden met een caravan achter je leek me toch wat minder ontspannend. Hybride voelde als het beste van twee werelden: lokaal elektrisch, maar met de zekerheid van benzine als het echt nodig is.

En eerlijk is eerlijk: het rijdt heerlijk. Stil, soepel, alsof je over de weg glijdt in plaats van rijdt. Stoplicht? Weg. Optrekken? Geruisloos. Het voelt bijna alsof je vals speelt in het verkeer. Maar ondertussen verdwijnen de voordelen langzaam. De belastingkortingen worden afgebouwd, de subsidies lopen terug en opladen is allang niet meer “bijna niks”. Duurzaam rijden blijkt steeds meer een morele keuze en steeds minder een financiële.

Daar komt bij dat overstappen helemaal niet zo simpel is als het klinkt. In theorie kun je thuis laden met je eigen zonnepanelen en misschien zelfs een thuisbatterij. In de praktijk wonen de meesten in Aalsmeer of Kudelstaart zonder oprit, zonder eigen parkeerplek en zonder enige mogelijkheid om voor je deur een laadpaal te installeren. Je ziet ze bij anderen: hun eigen privépaal, gevoed door zon en slimheid. En jij? Jij mag weer de straat op, met je laadpas en goede hoop.

Want daar begint het echte avontuur. Het woud aan aanbieders is indrukwekkend: Plugfuse,  Qwello, Greenflux, Shell, Vattenfall, Allego – het lijkt meer op een festivalprogramma dan op infrastructuur. Elke paal heeft zijn eigen regels, tarieven en apps. De prijs is altijd “transparant”, maar nooit vooraf duidelijk. Soms voelt laden als boodschappen doen zonder prijskaartjes: je ziet het bedrag pas bij de kassa.

En dan zijn er nog de plekken zelf. Sommige straten hebben drie palen naast elkaar die structureel leeg zijn, andere wijken hebben er precies één voor twaalf auto’s. En natuurlijk staat er altijd wel iemand die al drie uur vol is, maar zijn auto laat staan “omdat het zo handig is”. Of de benzinerijder die denkt dat het gewoon een parkeerplek met extra status is.

Toch doe ik vrolijk mee. Ik plan mijn routes op laadpunten, voel lichte voldoening bij een geslaagde goedkope laadsessie en betrap mezelf erop dat ik andere laadpaalgebruikers kritisch observeer. Elektrisch rijden blijkt niet alleen een technische verandering, maar ook een mentale.

De toekomst is elektrisch, ook al twijfel ik daar soms aan. Maar voorlopig voelt die toekomst vooral als: heerlijk rijden, veel zoeken, weinig duidelijkheid en steeds minder voordeel. Duurzaam is mooi, maar het mag best iets eenvoudiger worden. Want als zelfs opladen ingewikkelder is dan tanken, dan zijn we misschien nog niet helemaal klaar voor het massaal stekkeren.

E.H. van de Plas

Onder het pseudoniem E.H. van de Plas observeert een geboren en getogen streekbewoner het dorpsleven met milde verbazing, warme spot en een vleugje nostalgie. Hij schrijft met lichte ironie over het leven in en rond Aalsmeer en Kudelstaart. Zijn blik is nuchter, zijn pen scherp, zijn hart plaatselijk. Columns vol scherpe oogjes en zachte tikjes op de vingers opgeschreven vanaf een denkbeeldig bankje aan de Westeinderplassen.

Foto: Pixabay (ter illustratie)

Gepubliceerd: 25 januari 2026 om 12:19 uur, geschreven door Elbert Huijts