Column: "Zondagsritme"

Op radioaalsmeer.nl verschijnt iedere zondag een nieuwe column geschreven door en voor een Aalsmeerder of Kudelstaarter. Deze week Mandy van der Zwaard. Haar zevende column is getiteld: “Zondagsritme“.

2026
Half februari had ik exact 19 jaar verkering. Memorabel, als je weet dat het niet mijn eerste keer is, zelfs niet mijn tweede — maar daar gaat het niet om. Voor mij is het altijd een sentimenteel momentje.

2007
Het is half februari. Valentijnsdag. Voor het eerst in mijn volwassen leven krijg ik superlieve post op deze dag. Dat is al bijzonder, maar de huissleutel die in de kaart zit, maakt het wel heel speciaal. Of ik dat weekend wil komen?

Twee dagen later kom ik best zenuwachtig aan. Want hoe oud je ook bent, een eerste date blijft altijd spannend. Die avond zitten we samen op de bank, gezellig in het donker. Niet omdat we zo romantisch zijn, maar door een grote stroomstoring. Dat gebeurde in die tijd nog weleens. (Overigens bestond ons noodpakket toen al uit kaarsen, een aansteker en een knijpkat.) De hapjes lukken ook en warempel, het is gezellig.

Zaterdagavond wordt het nogal laat, dus zondag wordt een ‘beddag’. En laat ik het zo zeggen… Het dreunen van de langsrijdende carnavalsoptocht heeft een prima ritme voor jongverliefden. De kennismaking met Kudelstaart is geslaagd.

2026
Het is half februari. De 14e om precies te zijn. En voor de tweede keer in zijn carrière als mijn man weet hij me te verbazen. In een typische Valentijnsverpakking zit een koffiemok met een hart erop en een lijstje met zo’n heerlijk zoete, romantische spreuk. Ik houd daarvan. Van die koffie, maar ook van die überzoete spreuken.

Op onze trouwkaart stond: To the world you may be a person, but to one person you are the world. Of die van een eerder cadeautje: What I love most about home is who I share it with.
Lekker kneuterig.

Maar vergis je niet. Ook minder zoetsappige spreuken komen voorbij. Wat te denken van deze: Ik ben niet normaal en daar maak ik dankbaar gebruik van. Of — deze gebruiken we heel vaak — Iedereen heeft recht op mijn mening!

Nou gaat dat laatste niet echt op voor mij. Ik ben niet zo vaak heel uitgesproken in mijn mening. Mijn mening houdt vaak rekening met anderen. Soms zelfs te veel. Er is echter één uitzondering: carnavalsmuziek!

Sjonge sjonge, wat een bak herrie komt er tegenwoordig uit die karren.  Een van de buren zei half serieus: “Ik was bang dat de ramen eruit zouden trillen.”

Het is niet eens het volume, daar kan ik wel tegen. Maar het is zo weinig échte carnavalsmuziek. Waar is ‘’s Nachts na tweeën’? Of ‘Zak eens lekker door’? Ik wil mijn generatie wel langs de weg zien staan als ze horen: ‘Het feest kan beginnen, want wij zijn binnen!’ Of in de categorie kent u deze nog?: ‘Give me hope, Jomanda, give me hope.’

Wat zou het genieten zijn als er weer een kraker kwam die de politiek op de hak nam. Denk aan Vader Abraham en Boer Koekoek. Zij zongen ‘Den Uyl is in den olie’. Me dunkt dat de dames en heren van regerend Nederland stof genoeg geven om er een heel carnaval mee te vullen.

Toen ik dit jaar de enorme herrie hoorde, moest ik denken aan het nummer van Tony Bass: ‘Dit is het einde, dit doet de deur dicht.’ Niks geen sentimentele meezingers, niks geen gehos door de straten.

Ja, we worden ouder. En ja, onze muzieksmaak verandert. Maar carnaval is carnaval… Hoewel onze heupen het niet meer volhouden op deze muziek, hoop ik dat mijn verkering nog heel wat jaartjes meegaat.

En ach  –  zeg nou zelf, zolang dat ritme op zondag maar goed blijft, overleven we die carnavalsbeats ook wel! En dat is al meer dan genoeg.

Mandy van der Zwaard

Mandy van der Zwaard (1970) is niet alleen vrouw van Jos, maar ook moeder van drie, schoonmoeder en oma van een. Ze is Doopsgezind van aard, organiseert regelmatig evenementen en heeft een eigen bedrijf als uitgeefster en grafisch vormgever.  Zo is bijvoorbeeld ‘ InKudelstaart ‘, het huis-aan-huisglossy van Kudelstaart uit haar koker. Maar haar grootste liefde is schrijven.  “Schrijven is voor mij overleven. En al is mijn pen soms scherp, het is nooit gemeen bedoelt en ik denk dat de wereld dat goed kan gebruiken. Ik ben voor menselijkheid, vraag me altijd af ‘waarom?’ en overgooi dat met een vleugje gekscherendheid.”

Foto: Pixabay (ter illustratie)

Gepubliceerd: 22 februari 2026 om 9:00 uur, geschreven door Elbert Huijts