Nieuw: de verhalenreeks 'Onderweg' door Martin Spaargaren

In de verhalenreeks ‘Onderweg’ (iedere maand een verhaal op radioaalsmeer.nl) ontmoet Martin Spaargaren mensen die hij tegenkomt in en rond Aalsmeer. Toevallige gesprekken op straat, bij het tankstation of langs het hondenveldje groeien uit tot kleine portretten van gewone mensen met bijzondere verhalen. Ontmoetingen zonder afspraak, maar met aandacht – want wie luistert, hoort altijd meer dan verwacht.

MIDAS DE BOUVIER

Tegenover het Loogman-tankparadijs is een veldje waar honden vrij kunnen raggen. Naast het besneeuwde veldje staat een vrouw naar de honden te kijken. Ze is een jaar of zestig, zo op het oog. Op het veldje loopt een hond stevig naar een andere te grauwen.
“Een vechtpartij?”, vroeg ik.
“Nee,” zegt de vrouw en wijst, “die andere hond gedroeg zich niet naar de normen van de hondenwereld. Die werd even gecorrigeerd.”
“Dus niks aan de hand verder?”
“Nee, hoor. Kijk maar: die hond gedraagt zich nu veel beschaafder.”

Ze had, vertelde ze even later, een maand of drie geleden haar hond laten inslapen, een Bouvier van bijna veertien. De hond heette Midas en was de liefste hond van de hele wereld. “Dat zeggen alle hondenbezitters, maar die hebben ouwe Midas niet gekend. Oh–zeg maar Thea.”

“Midas was een baas”, vertelde Thea. “Als er chaos heerste op het veldje, had hij aan één “woef!” genoeg om de andere honden tot rust te manen. Net als wat we net zagen.”

Ze vertelde dat de vroeger als de dood was voor honden. Ze kwam uit een ‘kattengezin’, niemand had iets met honden. Ze herinnerde zich dat toen ze voor het eerst met haar vriendje mee naar zijn huis ging, ze zich verstopte voor de hond. Een Bouvier. Die angst verdween jaren later toen een buurvrouw ziek werd. Thea besloot om haar hond, een witte herder, uit te gaan laten.
“Ik had natuurlijk met een keffertje moeten beginnen, maar het werd meteen een herder,” grijnsde ze.

Weer later ging Thea allerlei klussen doen voor de Buurthulpdienst, een organisatie die regionaal de vraag naar vrijwilligers coördineert. En een van de klussen was met honden lopen van wie de baas dat, om wat voor reden dan ook, niet meer kon. Eén van de honden, “een opgewekte, maar stronteigenwijze teckel” nam ze na de dood van het baasje zelfs in huis. Maar de teckel was al oud en uiteindelijk hield zijn hart ermee op.

Een jaar later werd haar gevraagd om een Bouvier uit te laten, een Bouvier genaamd Midas. De eigenaar was erg ziek en degene die normaal gesproken de hond uitliet, moest een week naar het buitenland in verband met een familieaangelegenheid. Thea vond het goed en ze maakte een afspraak met de eigenaar van Midas. Dat was op een donderdag en ze hoorde dat er nog een jongen was van een jaar of achttien, die Midas al voor een langere tijd ’s morgens uitliet. De volgende dag ging Thea voor het eerst met Midas lopen.

De eigenaar van Midas was echt doodziek. Toen ze op zaterdag met Midas terug was, belde een vriend van de eigenaar, die terug was van een reis en hem graag wilde zien. Dat kon natuurlijk, Thea zou wel even op hem wachten, want Midas moest nog eten krijgen, vers water, de hondenmand moest uitgeklopt worden–enzovoorts. Thea verwachtte nog wel even bezig te zijn. De man lag echter lijkbleek op de bank–en dat was het wel. Thea en die vriend besloten in overleg een ambulance te bellen. Hij weigerde echter met de ambulance mee te gaan en dan ben je als ambulancier uitgepraat.

Op zondagochtend werd Thea door de achttienjarige gebeld. De ambulance was weer langs geweest, maar ze moesten hals-over-kop weer weg in verband met een spoedgeval. Ze zouden terugkomen zodra dat mogelijk was. De jongen zou bij de zieke blijven en op ze wachten. Dat duurde een eeuwigheid en de jongen had nog andere dingen te doen, dus… nam Thea het over. Toen ik daar was, belde ik die vriend,” vervolgde Thea, “want de zieke zou elk moment kunnen overlijden.”

Vroeg in de middag kwam de ambulance terug. “Eerst moest Midas de bench in. De ambulanciers vertelden dat de kans groot was dat zodra ze aan de baas zouden zitten, een waakhond als een Bouvier ze zou aanvliegen. Dus haalde ik Midas over om de bench in te gaan.”, ging Thea verder.
“Hoe deed je dat?”, vroeg ik.
“Duidelijke opdrachten geven met handgebaren erbij. Da’s de Bouvier-truc.”

Toch moest er buiten de eigenaar om toestemming worden geregeld om hem te mogen meenemen naar het ziekenhuis. Dat lukte. Ondertussen liepen de vriend en een stel buren in de woonkamer rond, andere buren staken hun neus om de hoek, de begrafenisondernemer belde en kwam er ook bij. Kortom Thea nam Midas mee voor wat frisse lucht.

Toen ze terugkwam was er niemand meer. Ze had de huissleutel en Midas moest eten en vers water, zijn mand moest worden uitgeklopt, enzovoorts. De hond kon alleen blijven, dat wist Thea en ze ging naar huis.

Maar wat moest er nu met Midas gebeuren? Kon Midas naar de dochter? Nee, want de zieke had gezegd dat hij dan zichzelf én de hond om zeep zou helpen. Dat gevaar was geweken, maar de nadrukkelijke wens van de eigenaar moest worden gerespecteerd. Hoewel… de dochter werd toch gebeld, maar ze vertelde dat ze al drie Bouviers had. De oude Midas kon er echt niet meer bij. Midas was inderdaad hoogbejaard, hij was toen al elf. De vrouw van de eigenaar woonde in het Gooi. Zij gaf uiteindelijk toestemming om de hond te herplaatsen.

In Oost-Nederland zit een vrijwilligersorganisatie die herplaatsingen voor Bouviers regelt, Bouvier Supporters genaamd. Herplaatsing was door zijn leeftijd vrijwel onmogelijk en hij zou zijn laatste dagen moeten slijten in een dierenasiel, wachtend op een spuitje.

Op de dag dat de eigenaar overleed, nam Thea Midas in huis. “Hij heeft nog bijna tweeënhalf jaar geleefd, maar op het eind was het helemaal gedaan met hem. Ik mis hem nog iedere dag.”

Daar kon ik inkomen. “Heb je nog met de Buurthulpdienst te maken, tegenwoordig?”
“Ja, ik hou me op de achtergrond bezig met administratie.”
“Heb je alweer een andere hond?”
“Nee, maar die kom ik wel weer tegen vandaag of morgen.”

We nemen afscheid. Thea fietst weg en zwaait, ik zwaai terug en wandel verder.

Martin Spaargaren | Onderweg (1) februari  2026

Foto: Pixabay (ter illustratie)

Gepubliceerd: 28 februari 2026 om 12:00 uur, geschreven door Elbert Huijts