Column: "Groen als gras"

Op radioaalsmeer.nl verschijnt iedere zondag een nieuwe column geschreven door en voor een Aalsmeerder of Kudelstaarter. Deze week is aan de beurt Anna-Maria Giannattasio. Haar zesde column bij Radio Aalsmeer is getiteld: “Groen als gras“.

Ooit was ik groen als gras. Sappiger dan een overrijpe tomaat en met meer energie dan het trommelende konijntje uit de reclame. Grenzen waren uitdagingen, de nacht was van mij en ik was chronisch nieuwsgierig naar alles wat zich afspeelde aan de overkant van het water.

Ik groeide op in Amsterdam-Noord en kende Kudelstaart alleen als eindbestemming op de bus die dagelijks vanaf het Mosplein vertrok. Een beschermde jeugd is comfortabel, maar ook verstikkend voorspelbaar. Dus toen ik eindelijk alleen de pont over mocht, voelde dat niet als een oversteek, maar als een ontsnapping.

Ik was geen rebel. Eerder een overijverige spons, een nerd. Terwijl anderen grenzen opzochten in het donker, zocht ik ze op in daglicht. Ik dwaalde door musea, verdwaalde in het stadsarchief, zat braaf vooraan bij lezingen en struinde het Waterlooplein af alsof het mijn persoonlijke schatkamer was. Amsterdam was geen stad, het was mijn universum… en ik had eindelijk een telescoop.

Wat me nu pas opvalt: hoe vaak ik toen in een staat van totale overgave verkeerde. Flow, noem je dat tegenwoordig. In de jaren 90 noemde je dat gewoon “de tijd vergeten”. Urenlang verdwijnen in een boek, een tentoonstelling, een idee. Geen scherm dat piept, geen notificatie die me terug de wereld in sleurt. Alleen aandacht. Pure, onverdunde aandacht.

Wat zocht ik daar? Verhalen. Levens van mensen die ook ooit aan de verkeerde kant van het water stonden en besloten: ik ga. Mensen die iets maakten, iets waagden, iets veranderden.

En deze week, totaal onverwacht, was het er weer.

In Aalsmeer. Ja, Aalsmeer.

In buurthuis De Hornmeer, tijdens een lezing van Museumdirecteur Constantijn Hoffscholte. De winnaar van de Aalsmeerse Cultuurprijs gaf een lezing over natuur en bloemen in de kunstgeschiedenis. Door de verbouwing van Flower Art Museum ziet zijn museum er nu uit als een ingestorte Jenga-toren met ambitie. Daarom zaten we allemaal knus in het gezellige buurthuis. Het licht ging uit, de eerste dia verscheen…en BOEM. Ik was terug. 35 jaar jonger, ademloos kijkend naar kleur, symboliek, humor. Alsof ik als een hysterische tiener weer oog in oog stond met Harry Styles, maar dan in olieverf.

En toch… was alles anders.

De schilderijen waren hetzelfde. Maar ik niet.

Ik ben inmiddels 57, woon in Aalsmeer. Ben een beetje rustiger, heb twee volwassen zoons en een hoofd dat voller zit dan ooit. Maar zeker niet met antwoorden. Integendeel. Hoe ouder je wordt, hoe geraffineerder je leert te twijfelen. Ooit keek ik naar kunst om iets te begrijpen. Nu kijk ik en besef ik vooral hoeveel ik niet begrijp.

En daar, ergens tussen die dia’s en herinneringen, viel het kwartje.

Die flow van vroeger had niets te maken met leeftijd. Niet met tijd. Niet eens met de plek.

Het had alles te maken met durven kijken alsof je nog niets weet.

Zonder oordeel, zonder haast, geen afleiding.

We denken dat we ouder worden en daarom veel meer begrijpen. Maar de clou is misschien dat ik nu eindelijk begrijp dat ik nog zoveel moet ontdekken. Meer museumbezoeken en meer goede boeken. Minder scherm scrollen en heel veel meer nieuwsgierigheid.

Tijd om de pont weer te pakken naar de overkant.

Lieve lezer, ik wens je een fijne lente en fijne flow. Vergeet ook niet vaak Radio Aalsmeer op te zetten. Ook heel onvoorspelbaar in de goede zin van het woord.

Anna Maria Giannattasio

foto: Merel Meijdam

Anna-Maria Giannattasio is een verhalenverteller met een hart voor het gewone. Ondernemer en schrijver. In haar columns vangt ze de schoonheid van het alledaagse, met een scherp oog voor mensen, plekken en momenten die anderen misschien achteloos voorbijgaan. Haar stijl is warm, doordrenkt met een subtiele humor die doet denken aan ooit.
Met haar Italiaanse bloed, Hollandse nuchterheid en scherpe pen raakt ze de kern van het bestaan en die is simpel: liefhebben, verliezen, herinneren en doorgaan. We zoeken allemaal naar betekenis in momenten, vinden troost in herhaling, en hopen dat iets van ons blijft als we er niet meer zijn. Meer niet, maar ook niets minder. 

Foto: Anna-Maria Giannattasio

Gepubliceerd: 29 maart 2026 om 9:00 uur, geschreven door Elbert Huijts