Column: 'Kromme tenen'

Op radioaalsmeer.nl verschijnt iedere zondag een nieuwe column geschreven door en voor een Aalsmeerder of Kudelstaarter. Deze week Mandy van der Zwaard. Haar achtste column is getiteld: “Kromme tenen“.

“Ei! Het verkeer staat aan jouw kant hoor! Denk eens na!”
Ik kan het niet helpen, het schiet mijn mond uit. “Jij hebt je rijbewijs zeker ook gekregen bij een pakje Croma!” roep ik naar hem door mijn open autoraam.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik heel soms nog weleens ongenuanceerd iets kan roepen. Diep gemeend, overigens. Het komt dan uit het diepst van mijn hart, maar is dan totaal ontdaan van iedere sociaal gewenste omgangsvorm. Het bezorgt me wel eens kromme tenen.

Hij, – het ei – is een jaar of vijfentwintig en kijkt me echt vreselijk onnozel aan. Geen idee waar ik het over had, dat was wel duidelijk. Ik zal niet zo flauw zijn om dat af te schuiven op zijn autosmaak. Niet iedereen in een macro-autootje rijdt zo.

Het ei en ik passeerden elkaar op de Kudelstaartseweg, op dit moment de hotspot van bouwwerkzaamheden. Alle werkbusjes die langs één kant van de weg geparkeerd staan, doen een beetje denken aan het kinderliedje Op een klein stationnetje. En wanneer je richting de Fortbocht gaat, is jouw kant van de weg net een Hollandse gatenkaas, echt een grote rotzooi. Je kunt alleen passeren als er geen tegenligger aankomt, en laat hem nou dáár net de kneep zitten.

Officieel hoor jij te wachten als er een obstakel aan jouw kant van de weg is. Maar in navolging van zoveel dingen zijn ook de verkeersregels onderhevig aan anarchie. Hoezo wachten als er aan mijn kant verkeer of een obstakel staat? Ik wil er langs, dus ik rijd gewoon door.

Hoewel anarchie eigenlijk een vorm van wetteloosheid is die gebaseerd is op vrede en niet op geweld, wordt de term meestal gebruikt als regels steeds minder gelden. Op de Kudelstaartseweg is dat al een tijdje aan de gang.

Tot een jaar of tien geleden was het heel normaal dat je even je hand of vinger opstak als iemand bleef wachten voor de wegversmalling. Dat is al een poosje niet meer het geval. Nu gebeurt het zelfs dat er niet eens meer gestopt wordt om de ander door te laten. Of dat ze gewoon doorrijden, net als het ei. En het komt ook steeds vaker voor dat fietsers gewoon op de weg blijven fietsen. Je kunt je voorstellen wat ik dan roep! Maar goed, of bij het ei het kwartje ooit is gevallen, is me onbekend.

Ik blijf stug mijn hand opsteken. En al moet ik slalommend naar het dorp rijden, ik blijf de verkeersregels serieus nemen. Om sociaal iets wenselijker te zijn, heb ik me wel voorgenomen om me voortaan maar met dichte ramen richting het dorp te begeven en de anarchie met kromme tenen te ondergaan.

Misschien dat het ooit nog eens doordringt bij alle autorijdende ei-figuren dat de verkeersregels er niet voor niets zijn. En mocht het kwartje ooit nog vallen, dan hoop ik wel dat het niet midden op de Kudelstaartseweg gebeurt. Dat zou pas écht een rotzooi geven.

Mandy van der Zwaard

Mandy van der Zwaard (1970) is niet alleen vrouw van Jos, maar ook moeder van drie, schoonmoeder en oma van een. Ze is Doopsgezind van aard, organiseert regelmatig evenementen en heeft een eigen bedrijf als uitgeefster en grafisch vormgever. Zo is bijvoorbeeld ‘ InKudelstaart ‘, het huis-aan-huisglossy van Kudelstaart uit haar koker. Maar haar grootste liefde is schrijven. “Schrijven is voor mij overleven. En al is mijn pen soms scherp, het is nooit gemeen bedoelt en ik denk dat de wereld dat goed kan gebruiken. Ik ben voor menselijkheid, vraag me altijd af ‘waarom?’ en overgooi dat met een vleugje gekscherendheid.”

Foto: ter illustratie (Mandy vd Zwaard)

Gepubliceerd: 14 juni 2026 om 9:00 uur, geschreven door Elbert Huijts