Column: 'Een weekje aardig'

Op radioaalsmeer.nl verschijnt iedere zondag een nieuwe column geschreven door en voor een Aalsmeerder of Kudelstaarter. Deze week de columnist E.H. van der Plas met zijn elfde: ‘Een weekje aardig’.

Maandag 21 september begint de Week tegen Pesten. Een week lang staan we weer even met z’n allen stil bij dit onderwerp. Op scholen worden gesprekken gevoerd. Er zijn lessen, activiteiten en posters. Misschien krijgt ieder kind wel een vriendelijk kaartje met de boodschap dat iedereen erbij hoort.

Een mooi initiatief. Maar ergens bekruipt mij ieder jaar dezelfde gedachte: waarom eigenlijk maar één week? Alsof pesten iets is dat we van maandag tot vrijdag kunnen bestrijden om het daarna weer rustig terug te leggen in de kast, naast de kerstversiering en de paasversieringen. Pesten houdt zich namelijk niet aan de kalender.

Uit de Gezondheidsmonitor Jeugd van de GGD blijkt dat in 2023 16 procent van de Aalsmeerse jongeren aangaf in de afgelopen drie maanden op school te zijn gepest. Dat is geen statistiek om achteloos voorbij te scrollen. Dat zijn kinderen uit onze eigen gemeente. Kinderen die naar school fietsen, op sport zitten, op een speelplein staan en misschien iedere ochtend hopen dat niemand vandaag besluit dat zij weer het mikpunt zijn.

Tegelijkertijd mogen we niet doen alsof het probleem uitsluitend op school ligt. Pesten begint soms op het schoolplein, maar verplaatst zich tegenwoordig steeds vaker naar WhatsApp, Snapchat of TikTok. En ook volwassenen zijn er bepaald niet van gevrijwaard. Op het werk, in verenigingen, binnen vriendengroepen en zelfs online kunnen mensen elkaar langdurig kleineren, buitensluiten of belachelijk maken.

Blijkbaar groeien sommige mensen wel op, maar groeit hun gedrag niet mee. En daar ligt wat mij betreft een belangrijke verantwoordelijkheid voor ouders. Natuurlijk moet een school zorgen voor een sociaal veilige omgeving. Dat is niet vrijblijvend. Scholen hebben de wettelijke opdracht om beleid te voeren om pesten te voorkomen, aan te pakken en tegen te gaan. Maar een school kan niet 24 uur per dag naast een kind zitten. De opvoeding ligt niet alleen bij een school, het stopt niet zodra de schoolbel gaat.

Dus misschien moeten we als ouders ook eens wat vaker het ongemakkelijke gesprek voeren. Niet alleen met het kind dat wordt gepest, maar óók met het kind dat pest. Hoe vaak vragen we eigenlijk aan onze kinderen: “Is er iemand bij jou in de klas die vaak alleen staat?” En niet “Word jij gepest?”. Dat is een wezenlijk verschil.

Een kind dat zelf niet gepest wordt, kan namelijk prima onderdeel zijn van het probleem. Door mee te lachen. Door niets te zeggen. Door iemand niet toe te laten tot een groep. Door een filmpje door te sturen. Of door simpelweg te denken: gelukkig ben ik het niet. Juist daar begint onze verantwoordelijkheid.

In Aalsmeer en Kudelstaart hebben we gelukkig laten zien dat we dit onderwerp serieus kunnen nemen. De Kinderraad kwam eerder met het idee voor antipesttegels op scholen en speelplaatsen. Plekken waar kinderen naartoe kunnen als ze zich buitengesloten of alleen voelen. Een prachtig idee. Maar een tegel kan natuurlijk niet praten. Een poster kan geen arm om een schouder slaan. En een speciale week kan niet voorkomen dat iemand op dinsdag 6 oktober opnieuw wordt buitengesloten.

Daarvoor zijn mensen nodig. Ouders. Leraren. Trainers. Buren. Vrienden. En vooral ook kinderen die durven zeggen: “Doe normaal, dit is niet grappig.”  Misschien is dat wel de belangrijkste les van deze Week tegen Pesten. Niet dat we een week lang extra aardig moeten zijn, maar dat we ons realiseren dat aardig zijn eigenlijk geen tijdelijke campagne hoort te zijn. Het zou gewoon onze standaard moeten zijn. Ook op 26 september. Ook op een gewone dinsdag in februari. En misschien zelfs op die ene dag waarop je zelf even helemaal geen zin hebt in een ander, want pesten stopt niet na 25 september.

Een week tegen pesten is mooi. Een jaar tegen wegkijken zou nog mooier zijn.

E.H. van de Plas

Onder het pseudoniem E.H. van de Plas observeert een geboren en getogen streekbewoner het dorpsleven met milde verbazing, warme spot en een vleugje nostalgie. Hij schrijft met lichte ironie over het leven in en rond Aalsmeer en Kudelstaart. Zijn blik is nuchter, zijn pen scherp, zijn hart plaatselijk. Columns vol scherpe oogjes en zachte tikjes op de vingers opgeschreven vanaf een denkbeeldig bankje aan de Westeinderplassen.

Foto: Pixabay (ter illustratie)

Gepubliceerd: 20 september 2026 om 9:00 uur, geschreven door Elbert Huijts