Column: 'Vooruitgang heeft soms een bijgeluid'

Op radioaalsmeer.nl verschijnt iedere zondag een nieuwe column geschreven door en voor een Aalsmeerder of Kudelstaarter. Deze week de columnist E.H. van der Plas met zijn twaalfde column: ‘Vooruitgang heeft soms een bijgeluid’

Aalsmeer zit niet stil. Wie de lokale nieuwberichten van de afgelopen dagen leest, zou bijna denken dat we midden in een grote verbouwing zitten. Onder onze voeten wordt gezocht naar aardwarmte, vele wegen liggen open, langs de weg staan steeds meer laadpalen en ondertussen proberen we uit te vinden wat al die vooruitgang ons eigenlijk gaat kosten.

En terwijl we hier bezig zijn met de toekomst, is er in Den Haag weer eens volop aandacht voor de politiek zelf. Crisisoverleg, onenigheid over belastingplannen en coalitiepartners die elkaar stevig in de haren vliegen. Het kabinet blijft voorlopig bij elkaar, maar de rust is bepaald nog niet teruggekeerd. Je zou bijna vergeten dat politiek ook bedoeld is om problemen op te lossen.

In Aalsmeer lijkt het politieke klimaat op dit moment wat minder stormachtig. Natuurlijk betekent dat niet dat iedereen het altijd met elkaar eens is. Gelukkig maar, want een gemeenteraad zonder debat zou ook maar een saaie bedoening zijn. Maar vergeleken met het Haagse politieke weerbericht oogt het hier voorlopig behoorlijk rustig. Misschien helpt het dat de onderwerpen hier wat dichter bij huis liggen: woningen, verkeer, groen, voorzieningen en de leefbaarheid van Aalsmeer en Kudelstaart. Al is ook daar genoeg over te zeggen.

Neem het seismisch onderzoek naar aardwarmte. In Aalsmeer en Kudelstaart wordt de bodem onderzocht om te kijken of diepe aardlagen geschikt zijn om woningen en bedrijven te verwarmen. Een mooi vooruitzicht: warmte uit onze eigen bodem. Maar voorlopig levert het vooral wat minder muzikale geluiden op. Doffe ploffen, trillingen en soms geluiden op momenten waarop je liever rustig ligt te slapen.

Geen paniek, zo luidt de boodschap. Het hoort bij het onderzoek. En natuurlijk is het goed dat we kijken naar duurzamere manieren om onze huizen te verwarmen. Maar het is toch bijzonder: je ligt in bed, hoort een plof en denkt even dat er iets ontploft is. Blijkt het de toekomst te zijn die aan je voordeur rammelt.

Ook op straat zien we die toekomst steeds vaker. De elektrische auto is inmiddels geen bijzonderheid meer. Maar wie denkt dat elektrisch rijden vanzelfsprekend goedkoper en eenvoudiger wordt, moet de tarieven van de Aalsmeerse laadpalen eens bekijken. Volgens recent onderzoek kost een volle accu van 70 kWh hier gemiddeld 42,13 euro. Bij de goedkoopste laadpaal is dat 17,79 euro, bij de duurste maar liefst 77,92 euro.

Dat is nogal een verschil voor hetzelfde beetje stroom. Je zou bijna eerst een prijsvergelijker nodig hebben voordat je je auto aan de stekker durft te zetten. Duurzaam rijden is prachtig, maar het zou prettig zijn als je niet bij iedere laadpaal het gevoel hebt dat je aan een loterij meedoet.

En dan was er het bericht over het overlijden van Pierre Tuning. Een heel ander soort nieuws, maar misschien wel het bericht dat het meest tot nadenken stemt. Pierre was journalist, schrijver, dichter, maatschappijcriticus en jarenlang betrokken bij het culturele leven in Aalsmeer. Hij had een kritische blik en zette zich in voor kunst, cultuur en jazz. Mensen zoals hij laten zien dat een dorp of gemeente niet alleen wordt gevormd door gebouwen, wegen, laadpalen en technische ontwikkelingen. Het wordt vooral gevormd door mensen die zich ergens druk om maken, hun stem laten horen en iets voor anderen betekenen.

Misschien is dat wel de belangrijkste les uit deze nieuwsstroom. We zijn druk bezig met de toekomst. We willen van het gas af, duurzamer rijden en onze leefomgeving klaarstomen voor de volgende generatie. Dat is nodig en daar mogen we best ambitieus in zijn. Maar vooruitgang is meer dan techniek en cijfers.

Het gaat ook over betaalbaarheid, overlast, duidelijke informatie en de vraag of iedereen kan meekomen. En vooral over de mensen die onze gemeenschap kleur geven.

Aardwarmte onder onze voeten, elektrische auto’s aan de laadpaal, een gemeentebestuur dat voorlopig zonder Haagse taferelen verder kan en herinneringen aan mensen die hun sporen hebben nagelaten. Aalsmeer verandert. Dat is onvermijdelijk. Maar laten we bij al die vooruitgang vooral niet vergeten waar een gemeenschap uiteindelijk op draait.

Niet op stroom, aardwarmte of politieke overlegtafels, maar op mensen.

E.H. van de Plas

Onder het pseudoniem E.H. van de Plas observeert een geboren en getogen streekbewoner het dorpsleven met milde verbazing, warme spot en een vleugje nostalgie. Hij schrijft met lichte ironie over het leven in en rond Aalsmeer en Kudelstaart. Zijn blik is nuchter, zijn pen scherp, zijn hart plaatselijk. Columns vol scherpe oogjes en zachte tikjes op de vingers opgeschreven vanaf een denkbeeldig bankje aan de Westeinderplassen.

Foto: archieffoto (ter illustratie)

Gepubliceerd: 15 november 2026 om 9:00 uur, geschreven door Elbert Huijts