De verhalenreeks 'Onderweg' door Martin Spaargaren (8): 'Nou...'

In de verhalenreeks ‘Onderweg’ (iedere maand een verhaal op radioaalsmeer.nl) ontmoet Martin Spaargaren mensen die hij tegenkomt tijdens wandelingen in en rond Aalsmeer. Toevallige ontmoetingen groeien uit tot kleine portretten van gewone mensen met bijzondere verhalen. Ontmoetingen zonder afspraak, maar met aandacht – wie luistert, hoort meer dan verwacht. Ditmaal Nico, die naar de plankzeilers zat te kijken. Pardon: windsurfers.

Ik stond jaren geleden eens naast iemand die ik verder niet kende naar roeiers op de Amstel te kijken, die zich in een dubbel-8 voortbewogen. Kort daarvoor had ik het een en ander opgestoken over dat roeien. Ik keek eens even goed en mompelde dat ze nog éven moesten oefenen. “Nou…” zei de persoon naast me, “dat ziet er helemaal nog niet zo beroerd uit…” Tijdens de Olympische Spelen van 1972 was hij stuurman geweest op de dubbel-8. Oké…

En die keer dat ik in een rij stond te wachten op – iets – en ik iets verderop een saxofonist hoorde die zijn Lange Noten oefende. “C”, mompelde ik voor me uit. “Nou…” zei mijn buurman in de rij, “dat was eerder een F.” Hij kon het weten, want hij had jaren bij The Sandy Coast gespeeld en als invaller bij meerdere andere Nederbands. Oké…

Hieraan moest ik denken toen het na een periode van onfatsoenlijke hitte voor mij voldoende was afgekoeld om weer te gaan wandelen. Ik besloot naar het Surfeiland te lopen, voor mij een wandeling van een kilometer of zeven. Ik wist van het bestaan, maar was er nog nooit geweest. Het bleek onderweg een stuk warmer dan ingeschat en ik was blij dat ik aan de picknicktafel kon neerploffen. Naast de tafel stond een forse man, die vorsend over het water keek; hij volgde de plankzeilers met zijn ogen. Zoals dat hoort, vielen er links en rechts zeilers van hun plank af. “Die moeten nog éven oefenen…” mompelde ik voor me uit. Moet ik nooit doen: “Nou…” zei de man, “dat ziet er helemaal nog niet zo beroerd uit…”

Oké… daar gaan we weer. En inderdaad:

“In 1985 was ik met zo’n speciale treinkaart op rondreis door de VS. Rugzak, weinig centen, hier en daar aan het werk – je kent dat wel. Ik was op een bepaald moment in Washington en vond daar een YMCA waar ik met een stel Amerikanen zat, jonge gasten die in de stad aan het solliciteren waren. Ze vroegen wat ik in Washington wilde gaan doen. Zij moesten weer keurig in pak op banenjacht, en ik? Ik wilde vandaag of morgen het Witte Huis bezichtigen. Maar volgens hen kon dat helemaal niet, dus vertelde ik dat als de president er niet was, het Witte Huis een museum was dat je gewoon kon bezichtigen. Ongeloof, verbazing – dat ze dat van een toerist moesten horen…

Voor het Witte Huis wordt altijd wel gedemonstreerd, dat is nu en dat was toen ook al zo. Er staat een hek omheen, dat naarmate de jaren vorderen steeds hoger wordt.

Ik heb eens een film gezien van W.C. Fields, It’s a Gift uit ongeveer 1935, vertelde Nico. Toen kon je in de tuin van het Witte Huis picknicken en dat werd uitgebreid gedaan. Toen ik daar was, trof ik een groep vriendelijke hippies die er demonstreerden voor/tegen – ik weet het niet meer. In ieder geval werd ik met open armen ontvangen. Twee dagen later zag ik ze weer. Maar nu kreeg ik een waarschuwing: “Morgen niet komen, Nico!”

“Uh…?”

“De minister-president van Japan komt op bezoek. Dan worden wij opgepakt en verdwijnen we 24 uur in de cel – een rituele handeling, meer niet. Morgen staan we weer even vrolijk voor het hek, maar jij wordt waarschijnlijk het land uitgegooid. Dus…”

Ze konden weleens gelijk hebben. Midden jaren tachtig liep ik er behoorlijk alternatief bij, semi-punk, gekleurd haar, recht overeind, helemaal in het zwart.

Zou ik het Witte Huis wel inkomen? Ik had in die dagen altijd een zakmes bij me. Toen was veiligheid nog geen politiek dogma. Ik had het ding bij me gehad in het vliegtuig – het was totaal geen probleem. President Reagan was er niet en zo stond ik ’s morgens in de rij bij de ingang van de East Wing – kom daar nou nog maar eens om – om het museum te bezichtigen. Ik was aan de beurt en bedacht me opeens: ‘Mijn zakmes! Dat gaat een bak gelazer opleveren!’ Ik werd gefouilleerd, mijn zakmes werd gevonden en ik zag mijn geest al dwalen – maar ik mocht verder lopen; ik was stomverbaasd. Ik keek rond in een van de zalen toen een bewaker achter me aan kwam. ‘Daar zul je het hebben…’

“Meneer! Meneer! Uw zakmes!” En ik kreeg, met een verontschuldiging, mijn zakmes weer terug. 1985 was echt anders dan nu.

“Zo kwam ik aan in New Hampshire, waar ik op een jeugd-zomerkamp-camping terechtkwam. Hoe heet zoiets? Er werd veel aan sport gedaan, je kon er kanoën, windsurfen… Ik werd er Manus van Alles. Dat windsurfen was toen nog een ondergeschoven kindje, maar in die dagen was Nederland hét windsurfland en mij werd (dus) gevraagd om iets als een workshop te organiseren. Ik ben dan wel een Hollander, maar ik had nog nooit op zo’n plank gestaan, dus ik zei: ‘Oké.’ Het werden twee workshops en het jaar erop was ik de windsurfinstructeur.

‘Kun je lesgeven?’ was toen de vraag. Ik zat dan wel in het onderwijs, maar ‘windsurfen’ maakte geen deel uit van mijn curriculum. Dus heb ik gewoon ‘ja’ gezegd. Weer een seizoen later was ik tot mijn verbazing de assistent van de watersportafdeling geworden.

‘Waar is de assistent?’ vroeg ik, want ik kon hem bij aankomst nergens vinden. Ik was ineens de assistent geworden. Weer een seizoen later was ik de watersportbaas geworden. De afdeling bestond inmiddels uit kanoën, zeilen, windsurfen en waterskiën.

‘Waterskiën? Oeps!’ Ik dacht aan mijn getob achter de speedboot op die rottige latten. Waar mijn vader en broers in één keer stonden, werd het bij mij nooit wat. Ik vroeg: ‘Dat waterskiën – wilde het een beetje lukken?’

‘Nou… we zaten aan een groot meer en als de meute nog lag te slapen, kreeg ik in een andere hoek van het meer stiekem les.’

Weer thuis zocht ik het Surfeiland op. Op de site van Aalsmeer vond ik de zinsnede dat windsurfers terechtkonden in een beschutte baai. ‘Windsurfers in een beschutte baai?’ Raar. Hebben ze geen wind nodig dan?

Martin Spaargaren

Foto: Pixabay (ter illustratie)

Gepubliceerd: 1 november 2026 om 9:00 uur, geschreven door Elbert Huijts