Column: "Geen taart of nieuwe bakkers"

Op radioaalsmeer.nl verschijnt iedere zondag een nieuwe column geschreven door en voor een Aalsmeerder of Kudelstaarter. Deze week Mandy van der Zwaard. Haar negende column is getiteld: “Geen taart of nieuwe bakkers“.

Voor wie niet heeft opgelet, is Kudelstaart een rustig, bijna uitgestorven dorp. Zo op het oog gebeuren er niet vaak wilde taferelen à la Madness van vroeger. Het lijkt niet echt te bruisen…

Maar zoals vaker: schijn bedriegt. Want in alle rust van het Kudelstaartse heerst sinds kort een behoorlijke reuring.

Het gonst van de geruchten en het onderwerp komt best vaak aan bod. Mensen praten erover bij de bakker en er wordt openlijk over gediscussieerd. De schuldige aan deze reuring kijk ik iedere dag aan in de spiegel.

“Ja jij!” zeg ik dan tegen mezelf, net als zo vaak de afgelopen maanden.

“Wie, ik?” probeer ik me er met wat flauwe humor vanaf te maken.

“Nee, jij!” zegt mijn spiegelbeeld.

De jij in deze kwestie, ik dus, heb een beslissing genomen die voor mijn huwelijk, mijn gezondheid en die van mijn man het beste is. Maar dat wil nog niet zeggen dat het een makkelijke beslissing is.

Sinds de coronaperiode zijn wij uitgevers van magazines. Eerst alleen online, later ook op papier en de laatste jaren vooral bekend van het huis-aan-huisblad InKudelstaart. Superleuk om te doen. Het doel was om meer verbinding te brengen: mensen, verenigingen en ondernemers met elkaar in contact brengen. En volgens mij is dat best gelukt.

We begonnen als totaal onwetenden aan een eigen onderneming. Geen uitgeversopleiding, geen ondernemersplan dat jarenlang in een la had gelegen. Gewoon een ideologisch idee waarvan we dachten: dit moeten we doen. En dus deden we het.

En voor we het wisten hadden we een uitgeverij van boeken en tijdschriften, organiseerden we evenementen, hadden we een webshop met Aalsmeerse producten en waren we ineens ondernemers met een administratie, een boekhoudprogramma en een marketingstrategie.

Dat is misschien wel het mooie van een eigen bedrijf: je leert voortdurend. Soms omdat je dat leuk vindt en soms omdat je simpelweg geen idee hebt hoe je iets anders moet oplossen.

Mensen zeggen wel eens: “Het is jouw kindje.” Of: “Een uit de hand gelopen hobby.” Beide vind ik eigenlijk een beetje denigrerend.

Mijn kinderen zijn mijn kinderen. Die hoef ik niet in een boekhoudprogramma te zetten, ik hoef geen btw-aangifte voor ze te doen en gelukkig hoef ik me al jaren niet meer af te vragen of er nog boodschappen voor ze in huis zijn. Een bedrijf is toch echt iets anders.

En een hobby was het evenmin. Het was een idee waar we in geloofden en waar we serieus werk van hebben gemaakt.

Er heerst trouwens sowieso wel een taboe op self-made ondernemers. Alsof je pas echt weet wat je doet als je ervoor gestudeerd hebt. Terwijl je juist door het te doen ontzettend veel kunt leren. Ik heb in ieder geval in de afgelopen jaren meer geleerd over ondernemen, vormgeving, drukwerk, verkoop en administratie dan ik ooit had kunnen bedenken. En nu ga ik dat allemaal weer loslaten.

Mijn man en ik gaan stoppen met het bedrijf. Geen nieuwe edities meer, geen administratie meer, geen klussen meer. Jos werkt al ruim vijftig jaar en ik heb zo mijn fysieke beperkingen. Dat samen vormt de basis voor onze beslissing.

Denk niet dat het een makkelijke beslissing was. Het was echt moeilijk, want we weten hoeveel plezier en verbinding het blad heeft gebracht. En het vervelendste is misschien nog wel dat ik het werk zelf zo ontzettend leuk vind. Vooral het opmaken van het blad en alle contacten die het met zich meebracht. Het is niet voor niets dat ik mezelf al maandenlang toesprak in de spiegel.

“Jij, ja jij! Hoe moeten we verder? Wat wil ik eigenlijk? Zie ik een oplossing?”

Om met het laatste te beginnen: nee, ik zag geen oplossing. Hoe we het ook zouden organiseren, je houdt een eigen bedrijf met de daarbij behorende rechten en plichten. En die ruimte is er niet meer. Die koek is op.

Het heeft lang geduurd voordat ik dat wilde toegeven. Op een gegeven moment merkte ik dat ik mijn eigen ogen in de spiegel begon te ontwijken. En toen wist ik het eigenlijk al. Onze tijd zit erop.

Maar betekent dat dan ook dat InKudelstaart moet stoppen?

Dat denk ik eigenlijk niet.

Er zit zoveel capaciteit in Kudelstaart dat er best een oplossing gevonden kan worden. Mits mensen willen samenwerken.

Ik vergelijk de werkzaamheden voor het blad altijd met een taart. Er zijn verschillende taartpunten: redactie, vormgeving, verkoop, administratie, bezorging en noem maar op. Je hoeft niet alles alleen te doen. Als verschillende mensen ieder een taartpunt voor hun rekening nemen en iemand de boel coördineert, moet het volgens mij mogelijk zijn. Een taart die je samen opeet.

In het recente nummer van InKudelstaart staat een artikel van Mardina Buis, columniste van het eerste uur. Zij schrijft over het pand naast het Dorpshuis, waar vroeger een bakker zat. Die man had nog nooit een bakkerij gehad, maar nam hem wel over. En een paar jaar later waren de gevulde koeken van Pannekoek in de hele omgeving beroemd.

Wat er nu met het blad gebeurt, is dus eigenlijk niks nieuws. Zo gaat dat in Kudelstaart.

Wij begonnen ooit zonder ervaring met een uitgeverij. Die bakker begon zonder ervaring met een bakkerij. En misschien staat er nu wel iemand op die nog nooit een magazine heeft gemaakt, maar die denkt: waarom eigenlijk niet?

Voor ons is de koek op, maar er zijn bakkers genoeg die een taartpunt op zich kunnen nemen. Ik hoop dat ze dat ook echt doen. Het dorp verdient het. Want Kudelstaart blijft echt wel bruisen. Je moet er alleen bij willen zijn.

En ik? Ik blijf ook bruisen. Alleen een paar tandjes langzamer.

Mandy van der Zwaard

Mandy van der Zwaard (1970) is niet alleen vrouw van Jos, maar ook moeder van drie, schoonmoeder en oma van een. Ze is Doopsgezind van aard, organiseert regelmatig evenementen en heeft een eigen bedrijf als uitgeefster en grafisch vormgever. Zo is bijvoorbeeld ‘ InKudelstaart ‘, het huis-aan-huisglossy van Kudelstaart uit haar koker. Maar haar grootste liefde is schrijven. “Schrijven is voor mij overleven. En al is mijn pen soms scherp, het is nooit gemeen bedoelt en ik denk dat de wereld dat goed kan gebruiken. Ik ben voor menselijkheid, vraag me altijd af ‘waarom?’ en overgooi dat met een vleugje gekscherendheid.”

Gepubliceerd: 13 september 2026 om 9:00 uur, geschreven door Elbert Huijts