Column: "Hekken, borden, betonblokken en toch nog twijfelen"

Op radioaalsmeer.nl verschijnt iedere zondag een nieuwe column geschreven door en voor een Aalsmeerder of Kudelstaarter. Deze week opnieuw zelfs twee columns. Columnist E.H. van der Plas kon niet wachten met zijn tiende column getiteld: ‘Hekken, borden, betonblokken en toch nog twijfelen’.

Ik had me eigenlijk voorgenomen niet wéér over de Kudelstaartseweg te schrijven. Ik heb mijn mening over de werkzaamheden en de verkeerssituatie daar inmiddels al eens gegeven. Maar soms dient een ergernis zich zo nadrukkelijk aan dat je er simpelweg niet omheen kunt.

En dus: toch nog een keer de Kudelstaartseweg. Dit keer niet vanwege de dijkverbetering zelf. Die is nodig en daar kunnen we moeilijk tegen zijn. Een dijk moet veilig zijn en de mensen die eraan werken moeten dat werk veilig kunnen uitvoeren.

Het gaat mij om iets anders. Om het gedrag van sommige automobilisten, want wie vanuit Aalsmeer richting Kudelstaart rijdt, kan eigenlijk onmogelijk nog twijfelen over de situatie. Er staan vele borden die aangeven dat de weg is afgesloten. Er staan hekken. Er liggen betonblokken. De boodschap is zo duidelijk als maar kan: hier kun je niet met de auto door.

Toch zijn er automobilisten die blijkbaar denken dat al die borden vooral bedoeld zijn als suggestie. Misschien zit er tóch een gaatje tussen de betonblokken. Misschien kan het via het fietspad. En als dat allemaal niet lukt, dan ligt het vast aan de wegwerkers. Die krijgen het soms ook nog te horen. Scheldend wordt geprobeerd duidelijk te maken dat men het er niet mee eens is.

Maar even voor de duidelijkheid: de mensen die daar werken, hebben de Kudelstaartseweg niet persoonlijk voor u afgesloten. Zij staan daar omdat er een dijk wordt verbeterd. En die hekken en betonblokken staan er niet om u te treiteren, maar om ervoor te zorgen dat u niet met uw auto tussen de werkzaamheden en de werklieden terechtkomt.

Voor hun veiligheid.
En voor die van uzelf.

Dat sommige automobilisten vervolgens tóch het fietspad opzoeken, vind ik eerlijk gezegd nogal gênant. Niet alleen omdat het fietspad bedoeld is voor fietsers, maar vooral omdat je daarmee andere weggebruikers in gevaar kunt brengen. Een fietser die opeens een auto op zijn pad krijgt, heeft weinig aan het argument dat de automobilist haast had.

En waarvoor eigenlijk? Uiteindelijk moeten ze toch rechtsomkeert. Om vervolgens alsnog aan te sluiten in de file op de Bachlaan om Kudelstaart te bereiken. Daar zit voor mij de ironie van het hele verhaal. Eerst de borden negeren, langs de afzetting proberen te komen, misschien nog een fietser de stuipen op het lijf jagen en een werkman de huid vol schelden…
Om uiteindelijk op precies dezelfde plek uit te komen waar je ook terecht was gekomen als je vanaf het begin gewoon de omleiding had gevolgd. Alleen met wat meer stress. En waarschijnlijk wat minder sympathie van je medeweggebruikers.

Misschien is deze tijdelijke verkeerssituatie daarom behalve een dijkverbetering ook een kleine karaktertest. Kunnen we accepteren dat iets even niet kan? Kunnen we vijf minuten langer onderweg zijn zonder daar iemand anders de schuld van te geven? Kunnen we de mensen die daar werken gewoon hun werk laten doen?
Het zijn geen ingewikkelde vragen. En eigenlijk geldt hetzelfde voor de oplossing: zie je een afgesloten weg, dan ga je om. De borden zijn duidelijk. De hekken zijn duidelijk. De betonblokken zijn duidelijk. Nu ons gedrag nog.

De dijk wordt sterker. Misschien kunnen wij daar qua gedrag ook een klein beetje aan bijdragen.

E.H. van de Plas

Onder het pseudoniem E.H. van de Plas observeert een geboren en getogen streekbewoner het dorpsleven met milde verbazing, warme spot en een vleugje nostalgie. Hij schrijft met lichte ironie over het leven in en rond Aalsmeer en Kudelstaart. Zijn blik is nuchter, zijn pen scherp, zijn hart plaatselijk. Columns vol scherpe oogjes en zachte tikjes op de vingers opgeschreven vanaf een denkbeeldig bankje aan de Westeinderplassen.

Foto: E. Huijts | Radio Aalsmeer

Gepubliceerd: 13 september 2026 om 9:05 uur, geschreven door Elbert Huijts