Martin Spaargaren: "Pramen-rave"

Martin Spaargaren schrijft normaal gesproken maandelijks in zijn rubriek ‘Onderweg’ over bijzondere en spontane ontmoetingen die hij op straat tegenkomt. Maar soms gebeurt er iets dat niet kan wachten tot de volgende maand. De Pramenrace van afgelopen zaterdag was zo’n moment.

Sinds 1983 heb ik niet meer in een gebied gewoond waar de Nieuwe Meerbode werd bezorgd. Ik denk ook niet dat drie pramen met een pruttelende koffiemolen erachter enige nieuwswaarde zouden hebben gehad. In Rotterdam.

Maar nu woon ik alweer een jaar of twintig hier in de buurt, maar was ik nog nooit bij de Pramenrace wezen kijken. Dat had vrijwel altijd met werk te maken. Vaak waren we juist in die weken op vakantie – maar nu, bij aflevering 40, kwam alles toch nog goed en ging ik even kijken. Dat moest ook wel, want tegenwoordig behoort de Pramenrace tot het Cultureel Erfgoed.

Om een uur of twaalf was ik op de Pontweg en verzoop daar in allerlei bizar verkleed volk. Ze leken met een bepaalde praam in verbinding te staan, want op de praam zaten identiek geklede lieden. Vanaf iedere praam dreunde een soort muziek; als drie pramen naast elkaar aan de kade lagen, hoorde je drie dreunen door elkaar en dat vanaf de Oosteinderweg tot aan de plek waar de pont weg is, en weer terug. Je vraagt je af wat de dames en heren van de Pramenrace-organisatie de mensen van het Cultureel Erfgoed hebben verteld. Maar goed – overal zag ik mensen vrolijk bewegen op het gedreun, dus het kan best aan mij liggen.

Wat me verder verbaasde, was dat alle pramen stil lagen. Sommige staken fier boven de baren uit, anderen aarzelden tussen naar de barrebiesjes gaan of toch maar blijven drijven. Hoe dan ook: ze lagen stil. Was het ‘race’-gedeelte in de loop der jaren ondergesneeuwd geraakt? Daar waar de pont weg is, zei een mede-kijker me dat het waarschijnlijk een kwestie van geduld van mijn kant was. Ja, dat was vast wel waar.

Ik liep terug naar mijn fiets en bedacht me dat ik eigenlijk in een pramen-rave was terechtgekomen. Én ik bedacht me wat het overtuigende argument moet zijn geweest waarmee de pramen-rave-commissie de leden van het CE heeft overgehaald, anders gezegd: wat het culturele aan de hele zaak was: er werd veel Hertog Jan gedronken en maar weinig Heineken.

Martin Spaargaren, september 2026

Foto: archieffoto (ter illustratie)

Gepubliceerd: 13 september 2026 om 12:48 uur, geschreven door Elbert Huijts